هوالامیر

ابتدای کربلا غدیر بود
علی رضا قزوه

ابتدای کربلا مدینه نیست، ابتدای کربلا غدیر بود
ابرهای خونفشان نینوا، اشک های حضرت امیر بود

بعد از آن فتوت همیشه سبز، برکت از حجاز و از عراق رفت
هرچه دانه داشتند سنگ شد، پشت هر بهار ، صد کویر بود

بعد مکه و مدینه دام شد، کوفه صرف عیش و نوش شام شد
آفتاب سربلند سایه سوز، در حصار نیزه ها اسیر بود

الامان ز شام ، الامان ز شام،الامان ز درد و غربت امام
شام بی مروت غریب کش، کاش کوفه بهانه گیر بود

هان! هبا شدید ، هان! هدر شدید، مردم مدینه، بی پدر شدید
این صدای غربت مدینه بود، این صدای زخمی بشیر بود

کربلا به اصل خود رسیدن است، هر چه می روم به خود نمی رسم
چشم تا به هم زدم چه دور شد، تا به خویش آمدم چه دیر بود