بسمک اللهم

السلام علیک یابن رسول الله

حضرت رسول وقتی نماز جماعت می خواندند نمازشان اخف صلوات (مختصر ترین و کوتاه ترین نماز ها) بود چون نماز جماعت عمومی است و همه باید بتوانند در آن شرکت کنند. مستحبات و طول و تفصیل را آدم باید برای نماز شب و خلوتهای خود با خدا بگذارد. از همین رو نماز پیام بر اکرم (ص) در عین حال که فضل نمازها بود مختصرترین نمازها نیز بود.

با وجود اینکه نماز پیام بر (ص) همیشه مختصر بود روزی در نماز جماعت سجده ی پیام بر (ص) بسیار طولانی شد، طوری که خلاف انتظار نمازگزاران بود. برای برخی این تصور پیش آمد که: شاید در حال سجده نزول وحی بر پیام بر عارض شده و به خاطر نازل شدن وحی سجده طول کشیده است. بعد از آنکه نماز پیام بر (ص) تمام شد سوال کردند: یا رسول الله (ص) سابقه نداشت سجده ی شما اینقدر طولانی باشد. پیام بر فرمودند: در حال سجده حسینم آمد و بر دوش من سوار شد. اگر بلند می شدم ممکن بود بیفتد. رعایت حال حسین (ع) را کردم و سجده را طولانی کردم تا خود او پایین بیاید. و این قضیه در دفعات متعددی (بنا به روایات) میان پیام بر (ص) و حسین (ع) رخ داده است.

گاهی نیز وسط سخنرانی و خطبه ی حضرت رسول (ص) بر بالای منبر امام حسین (ع) وارد مسجد می شدند. پیام بر (ص) حرفشان را قطع می کردند، به استقبال این کودک از منبر پایین می آمدند. او را در آغوش گرفته دوباره بر روی منبر می نشستند. حسین (ع) را روی زانوی خودشان می نشاندند و با این حالت سخن را ادامه می دادند.

در واقع پیام بر اکرم (ص) با این طرز رفتار می خواستند این نکته را گوشزد کنند که امام حسین (ع) عینیت قرآن و احترام او احترام قرآن است. چون امام حسین حقیقت قرآن و احترام او همسنگ احترام قران است پیام بر نیز او را اینگونه احترام می کند به گونه ای که او را برنماز خود برتری می دهد. 

حتی احترام حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) از نماز پیام بر (ص) نیز بیشتر است. چون امام حسین (ع) اصل نماز است. خون امام حسین سازنده و مولد نماز است. حفظ قرآن و بقای آن را حون ابا عبد الله الحسین رقم می زند و خون اباعبدالله (ع) ریخته می شود تا قرآن باقی بماند...

از بیانات حجه الاسلام والمسلمین صدیقی
دهه اول محرم سال ۱۴۲۳ - مسجد دانشگاه صنعتی شریف