هواللطیف

جده

جده شهری بزرگ است وباره ای حصین دارد، بر لب دریا، و در او پنج هزار مرد باشد. بر شمال دریا نهاده است. و بازارهای نیک دارد. و قبله ی مسجد آدینه شوی مشرق است. و بیرون از شهر هیچ عمارت نیست‌، الا مسجدی که معروف است به مسجد رسول الله، علیه الصلات و السلام. و دو دروازه است شهر را: یکی سوی مشرق که رو با مکه دارد، و دیگر سوی مغرب که رو با دریا دارد. و اگر از جده بر لب دریا سوی جنوب بروند، به یمن رسند، به شهر صعده. و تا آنجا پنجاه فرسنگ است. و اگر سوی شمال روند به شهر جار رسند، که از حجاز است. و بدین شهر جده نه درخت است و نه زرع، هرچه به کار آید از رستا آرند. و از آنجا تا مکه دوازده فرسنگ است.

مکه

شهر مکه اندر میان کوه ها نهاده است بلند. و از هرجانب که به شهر روند تا به مکه نرسند نتوان دید. و بلند ترین کوهی که به مکه نزدیک است کوه ابوقبیس است. و آن چون گنبدی گرد است، چنان که اگر از پای آن تیری بیندازند بر سر رسد. و در مشرقی شهر افتاده است. چنان که چون در مسجد الحرام باشند، به دی ماه آفتاب از سر آن برآید. و این عرصه ک در میان کوه است. شهر است. ۲ تیر پرتاب در ۲ بیشترنیست. و مسجد الحرام به میان این فراخنای اندر است. و گرد گرد مسجد الحرام، شهر است. و کوچه ها و بازار ها. و هر کجا رخنه ای به میان در کوه است. دیوار باره ساخته اند و دروازه برنهاده. و اندر شهر درخت هیچ نیست مگر بر در مسجد الحرام، که سوی مغرب است و آن را باب ابراهیم خوانند.

مدینه

مدینه ی رسول الله شهری است بر کناره ی صحرایی نهاده، و زمین نم‌ناک و شوره دارد، و آب روان است اما اندک، و خرماستان است. و آنجا قبله سوی جنوب افتاده است. و مسجد رسول الله علیه الصلوه و السلام چندان است که مسجد الحرام... و میان مقبره و منبر هم حظیره ای است از سنگهای رخام کرده چون پیشگاهی، و آن را روضه گویند. و گویند آن بستانی از بستانهای بهشت است. چه رسول الله علیه السلام فرموده است: "بین قبری و منبری روضهٌ من ریاض الجنه" و شیعه گوید آنجا قبر فاطمه زهرا است علیها السلام. و مسجد را دری است و از شهر بیرون، سوی جنوب، صحرایی است و گورستانی. و قبر حمزه بن عبدالمطلب رضی الله عنه آنجاست. و آن موضع را قبور الشهدا گویند.

بسمك اللهم

تا آخر هيچ يك از شاگردان نتوانست به سوالي كه معلم عالي قدر طرح كرده بود جواب درستي بدهد.
هر كس جوابي داد و هيچ كدام مورد پسند واقع نشد.
سوالي كه رسول اكرم در ميان اصحاب خود طرح كرد اين بود:
«در ميان دست‌‌گيره هاي ايمان كدام‌يك از همه محكم تر است؟».
- يكي از اصحاب: "نماز".
- رسول اكرم:"نه".
- ديگري: "زكات".
- رسول اكرم:"نه".
- سومي: "روزه".
- رسول اكرم:"نه".
- چهارمي: "حج عمره".
- رسول اكرم:"نه".
- پنجمي: "جهاد".
- رسول اكرم:"نه".
عاقبت جوابي كه مورد قبول واقع شود از ميان جمع حاضر داده نشد، خود حضرت فرمودند:
"تمام اين‌هايي كه نام برديد كارهاي بزرگ و با فضيلتي است، ولي هيچ كدام از اين‌ها، جواب آن كه من پرسيدم نيست.
محكم‌ترين دستگيره‌هاي ايمان دوست داشتن به خاطر خدا و دشمن داشتن به خاطر خداست".^*

---

برگرفته از كتاب داستان راستان استاد شهيد مرتضي مطهري.
^{*  كافي، ج دو(باب الحب في الله و البغض في الله) ص ۲۵. وسائل، ج دو، ص ۴۹۷.}

بسمک اللهم

ابتداي كربلا (2)

ابتداي كربلا غدير نيست، كربلا ز لحظه وجود بود

ابرهاي خونفشان نينوا، اشك‌هاي حضرت ودود بود.

قبل از مسيح و نوح و دانيال، اين حكايتي است دور، كربلا

آن سپيده‌دم كه چاه كينه‌ها، بر برادران دهان گشود، بود.

گرچه ماتم است و آتش و عطش، اين همه پلي براي گريه نيست

از شعور عاشقي در اين جهان، كربلا هر آن‌چه هست و بود، بود.

كربلا خجالتي است پرگناه، در شبي كه ما هيچ، ما نگاه

در شبي كه از دريغ خشم و شرم، صورت ستارگان كبود بود.

سيلي هميشه‌اي است كربلا، تازيانه‌اي عميق و دردناك

آن‌چه را كه آن زمانه پلشت، در وجود آدمي نبود، بود.

كربلا پس از هبوط آدمي، ز آن ديار نازنين به اين مغاك

فرصت دوباره مراجعت، بخت باشكوه يك صعود بود.

... بعد از آن هميشه روح كودكي، در شبانه فرات ديده شد

اين همان كبوتري كه با حسين(ع)، تير در گلو به خون غنود، بود.

بعد از آن در آن ديار بي‌صفت، عقده و حقارت و ركود بود

معني سپيدها سياهي و ، معني فرازها فرود بود.

ابتداي كربلا غدير نيست، ابتدا همان شروع خلقت است

كربلا ستيز با خود و جهان، كربلا هر آن‌چه هست و بود، بود

محمد حسين جعفريان

بسمک اللهم

اخوی!

بين افراد دو به دو عقد برادري خواند و هر كدام براي خود برادري پيدا كردند. دو به دو...

همه به جزء‏ علي. اشك در چشمان علي جمع شد:‏

«من با كه برادر باشم؟»

«تو برادر من هستي.»

و علي آن روز برادر رسول شد....

 

بسمک اللهم

سلمان فارسی
(نماینده واقعی سهم ایرانیان در تمدن اسلامی)
عباس ملکی

در جریان حملات ناراضیان سنی در عراق در ماه های اخیر مزار سلمان در شهرک سلمان پاک در نزدیکی بغداد که یک اتاقک کوچک با گنبد ساده ایست بشدت آسیب دیده است. ملاحظه می کنید، در آستانه اعدام صدام حسین مدعی قادسیه صدام، همچنان نمادهای ما ایرانیان در خدمت به اسلام، هدف است...
 

بقیه در ادامه مطلب...

بسمک اللهم

اثر استاد نجابتي

 هان مردمان! او را برتر بدانید. چرا که هیچ دانشی نیست مگر اینکه
خداوند آن را در جان من نبشته و من نیز آن را در جان پیشوای پرهیزکاران
علی، ضبط كرده ام. او پيشواي روشنگر است كه خداوند او را در سوره يس
ياد كرده كه:
                   "و دانش هر چيز را در امام روشنگر بر شمرده ايم..."

از خطبه پيامبر در روز غدير

هوالامیر

ابتدای کربلا غدیر بود
علی رضا قزوه

ابتدای کربلا مدینه نیست، ابتدای کربلا غدیر بود
ابرهای خونفشان نینوا، اشک های حضرت امیر بود

بعد از آن فتوت همیشه سبز، برکت از حجاز و از عراق رفت
هرچه دانه داشتند سنگ شد، پشت هر بهار ، صد کویر بود

بعد مکه و مدینه دام شد، کوفه صرف عیش و نوش شام شد
آفتاب سربلند سایه سوز، در حصار نیزه ها اسیر بود

الامان ز شام ، الامان ز شام،الامان ز درد و غربت امام
شام بی مروت غریب کش، کاش کوفه بهانه گیر بود

هان! هبا شدید ، هان! هدر شدید، مردم مدینه، بی پدر شدید
این صدای غربت مدینه بود، این صدای زخمی بشیر بود

کربلا به اصل خود رسیدن است، هر چه می روم به خود نمی رسم
چشم تا به هم زدم چه دور شد، تا به خویش آمدم چه دیر بود

بسمک اللهم

السلام علیک یابن رسول الله

حضرت رسول وقتی نماز جماعت می خواندند نمازشان اخف صلوات (مختصر ترین و کوتاه ترین نماز ها) بود چون نماز جماعت عمومی است و همه باید بتوانند در آن شرکت کنند. مستحبات و طول و تفصیل را آدم باید برای نماز شب و خلوتهای خود با خدا بگذارد. از همین رو نماز پیام بر اکرم (ص) در عین حال که فضل نمازها بود مختصرترین نمازها نیز بود.

با وجود اینکه نماز پیام بر (ص) همیشه مختصر بود روزی در نماز جماعت سجده ی پیام بر (ص) بسیار طولانی شد، طوری که خلاف انتظار نمازگزاران بود. برای برخی این تصور پیش آمد که: شاید در حال سجده نزول وحی بر پیام بر عارض شده و به خاطر نازل شدن وحی سجده طول کشیده است. بعد از آنکه نماز پیام بر (ص) تمام شد سوال کردند: یا رسول الله (ص) سابقه نداشت سجده ی شما اینقدر طولانی باشد. پیام بر فرمودند: در حال سجده حسینم آمد و بر دوش من سوار شد. اگر بلند می شدم ممکن بود بیفتد. رعایت حال حسین (ع) را کردم و سجده را طولانی کردم تا خود او پایین بیاید. و این قضیه در دفعات متعددی (بنا به روایات) میان پیام بر (ص) و حسین (ع) رخ داده است.

گاهی نیز وسط سخنرانی و خطبه ی حضرت رسول (ص) بر بالای منبر امام حسین (ع) وارد مسجد می شدند. پیام بر (ص) حرفشان را قطع می کردند، به استقبال این کودک از منبر پایین می آمدند. او را در آغوش گرفته دوباره بر روی منبر می نشستند. حسین (ع) را روی زانوی خودشان می نشاندند و با این حالت سخن را ادامه می دادند.

در واقع پیام بر اکرم (ص) با این طرز رفتار می خواستند این نکته را گوشزد کنند که امام حسین (ع) عینیت قرآن و احترام او احترام قرآن است. چون امام حسین حقیقت قرآن و احترام او همسنگ احترام قران است پیام بر نیز او را اینگونه احترام می کند به گونه ای که او را برنماز خود برتری می دهد. 

حتی احترام حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) از نماز پیام بر (ص) نیز بیشتر است. چون امام حسین (ع) اصل نماز است. خون امام حسین سازنده و مولد نماز است. حفظ قرآن و بقای آن را حون ابا عبد الله الحسین رقم می زند و خون اباعبدالله (ع) ریخته می شود تا قرآن باقی بماند...

از بیانات حجه الاسلام والمسلمین صدیقی
دهه اول محرم سال ۱۴۲۳ - مسجد دانشگاه صنعتی شریف